Sołectwastrona_dzieje_sie.png powrot.pngPowrót

SZCZYTKOWICE

Ślady pobytu człowieka na obszarze obecnych Szczytkowic sięgają odległych czasów prehistorycznych. Znaleziska archeologiczne wskazują na istnienie osadnictwa kultury łużyckiej, przeworskiej i osadnictwa wczesnośredniowiecznego. Potwierdzają to pojedyncze wykopaliska i odkryte cmentarzyska grobów ciałopalnych i grobów kloszowych (grób popielnicowy nakryty odwróconym naczyniem, czyli kloszem).

Szczytkowice mają bardzo starą metrykę. Kiedy powstała ta wieś, trudno określić. Możliwe, że w czasach Piotra Włostowica wchodziła w skład Trebnichy, klucza majątków skupionych wokół Trzebnicy. Jej nazwę notują źródła od początku XIII w: Stotkovichi lub Stitkovichi (1203), później jej nazwa zmieniała się ośmiokrotnie. W latach 1765-1945 kojarzona była jako Schickwitz., a po roku 1945 jako Szczytkowice.

Nazwa wsi wskazuje, że osada była wsią służebną, a jej mieszkańcy mieli obowiązek wyrabiać tarcze. W średniowieczu nazywano je „szczytami”. Nazwa „tarcza” upowszechniła się dopiero w XVI w.

W 1266 r. Szczytkowice wymieniane są jako własność klasztoru trzebnickiego. Była wówczas wsią na prawie polskim.

W 1465 r. Konrad X Biały, książę oleśnicki odsprzedał cześć czynszów ze Szczytkowic swemu słudze Hansowi Kaweltze z Remrnersdorf. Po jego śmierci – zgodnie z prawem dziedziczenia – czynsze te przeszły na Annę, żonę Christofa von Donyn zu Röbe i jego siostrę Barbarę, która w 1462 r. przekazała je przytułkowi w Żmigrodzie.

O nowożytnych dziejach Szczytkowic brak jest wiadomości w dostępnej literaturze przedmiotu. Wiadomo tylko, że oprócz własności klasztornej, która przetrwała do sekularyzacji w 1810 r., istniało we wsi wolne sołectwo. Po parcelacji dóbr klasztornych dość szybko rozwinęła się duża własność gminna. Majątków szlacheckich nie było. Wieś posiadała 561 ha ziemi, wiatrak i olejarnię. W 1830 r., w 31 budynkach mieszkalnych żyło 231 mieszkańców. Sto lat później (1931), w 40 domach mieszkało 233 mieszkańców.

Szczytkowice to nieduża wieś o układzie ulicówki, w której zagrody rozmieszczone są dość swobodnie względem głównej drogi wiejskiej. Część tych zagród zabudowana jest w czworobok z budynkami mieszkalnymi zwróconymi kalenicą do drogi, w stylu zagrody frankońskiej z wewnętrznym dziedzińcem w środku. Jest to jeden z walorów kulturowych tej wsi.

Projekt i realizacja: netkoncept.com
SkyCMS strony i portale internetowe
Polityka prywatności