Sołectwastrona_dzieje_sie.png powrot.pngPowrót

SKOROSZÓW

Ślady osadnictwa odkryte przez archeologów 3 km na zachód od centrum wsi pochodzą z okresu kultury łużyckiej (cmentarzysko ciałopalne). Na terenie wsi znajdują się również ślady osady z czasów kultury przeworskiej i wczesnego średniowiecza.

Skoroszów, jako wieś powstał prawdopodobnie w drugiej połowie XV w. W 1433 r. wioski jeszcze nie było. Nazwa miejscowa pojawiła się w dokumentach w XIII wieku zapisana jako Skorossovo (1232). Później ewoluowała trzykrotnie, a od XVIII wieku kojarzona była jako Hammer Katholisch lub Katholischhamer. Po 1945 roku jej nazwę ostatecznie zmieniono na Skoroszów.

Człon Hammer niemieckiej nazwy wsi wiąże się z rozwiniętym na tym obszarze kuziennictwem, które opierało się na miejscowych złożach rudy żelaza.

Pierwotnie nazwa Skoroszów określała duży kompleks leśny graniczący od północy z ziemią milicką, który Henryk Brodaty nadał w 1232 r. klasztorowi cysterek w Trzebnicy. W średniowieczu na tym terenie powstało wiele kolonii leśnych. Podstawą egzystencji tych osad było wydobywanie i przeróbka tutejszych zasobów rudy darniowej. Służyły temu dymarki – dawne piece hutnicze. Początkowo dymarki były wyłożonymi gliną zagłębieniami w ziemi tzw. ogniska dymarskie. Rozwój hutnictwa powodował karczowanie i wypalanie drewna. Z czasem niektóre z tych osad przekształciły się w miejscowości. W czasach nowożytnych okoliczne lasy były nadal podstawą egzystencji wsi.

W 1492 r., po śmierci ostatniego Piasta z linii książąt oleśnickich, księstwo przeszło na własność Władysława II Jagiellończyka, króla Czech i Węgier. Król z części tego księstwa utworzył wolne państwo stanowe milicko-żmigrodzkie i nadał je na własność rodowi Kurzbachów. Wolne państwo graniczyło z dobrami klasztoru w Trzebnicy. Kurzbachowie nie przestrzegali praw własnościowych konwentu i często najeżdżali oraz grabili jego włości. Cysterki, aby bronić stanu posiadania klasztoru zaczęły szukać pomocy w sądach, u władców, a nawet u papieża. W 1516 r., sąd książęcy powołując się na dokument Henryka Brodatego z 1232 r., nakazał, aby dobra we wsiach, m.in. Skoroszów, pozostały w dawnych granicach przy klasztorze. Kolejny wyrok sądu z 1532 r., rozkazał Kurzbachom, żeby przestali nękać ludność i czynić szkody w granicznych dobrach klasztornych. Spór i sądy między klasztorem a państwem stanowym trwał prawie 100 lat. Dopiero w 1592 r., po wymarciu tego rodu, nastał spokój na północnym pograniczu majętności klasztornych.

W 1785 r. w Skoroszowie była owczarnia i leśnictwo należące do klasztoru, młyn wodny oraz 29 gospodarstw zagrodniczych, 16 domów i 252 mieszkańców. We wsi mieszkali katolicy i ewangelicy. Katolicy przypisani byli do kościoła w Koczurkach, a ewangelicy należeli do gminy wyznaniowej w Złotowie, a chodzi do zboru filialnego w Kuźniczysku.

Po sekularyzacji klasztoru leśnictwo skoroszowskie przeszło na skarb państwa, natomiast na terenie wsi w ciągu XIX w. wykształciła się duża własność gminna. W 1845 r. wieś liczyła już 562 mieszkańców, którzy żyli w 76 domach. Z tego, około 50 osób było zatrudnionych w leśnictwie. Przemysł wiejski wzbogacił się także o cegielnię i tartak.

Na początku XX w. powstała nowa gajówka i leśniczówka. W 1910 r. mieszkańcy wznieśli kaplicę mszalną pw. św. Rodziny. Rozpoczęła się także elektryfikacja wsi. Przeciągnięto linię telefoniczną z Kuźniczyska. We wsi istniała również agencja pocztowa. Była karczma i szkoła.

W 1939 r., łącznie z pracownikami leśnictwa, we wsi było 430 mieszkańców, którzy żyli w 115 zagrodach. Własność gminna liczyła 423,23 ha gruntów. Sołtysem był Fritz Stoper.

Układ wsi miał charakter ulicówki. Po przyłączeniu do Kuźniczyska, leżącej na południowy wschód od wioski, osady Dammitz, powstała kolejna ulicówka.

Rozgłos tej miejscowości przyniosły okoliczne lasy. W 1836 r. utworzono w Skoroszowie nadleśnictwo. W jego skład weszły leśnictwa: w Skoroszowie. w Brzeziu i w Ujeźdźcu Małym. Powierzchnia lasów nadleśnictwa w 1914 r. wynosiła. 4120 ha, a w 1937 r. – 5705 ha. Rosły w nim buk, olsza, brzoza, sosna, modrzew, świerk i jodła.

Od połowy XIX w. rozpoczęły się badania flory lasu. Przyrodnicy odkrywali unikalne rośliny, typowali pomniki przyrody. Pod koniec tego wieku wydano wiele przewodników po tych lasach. Wytyczono szlaki turystyczne. Organizowano wycieczki. 

Projekt i realizacja: netkoncept.com
SkyCMS strony i portale internetowe
Polityka prywatności