Sołectwastrona_dzieje_sie.png powrot.pngPowrót

RASZÓW

Ślady osadnictwa prehistorycznego sięgają tu wczesnego średniowiecza. W źródłach pojawia się od początku XIII wieku jako Rasseuichi (1203), następnie z sześcioma zmianami na przestrzeni wieków, po Raschen (1371, 1718, 1765). Ta zgermanizowana forma obowiązywała do 1945, a potem Raszów.

Nazwa wywodzi się od śląskiego imienia – Rasz.

W 1203 r. Henryk Brodaty nadał wieś klasztorowi trzebnickiemu i włączył ją w obręb najstarszego i głównego kompleksu dóbr opactwa cysterskiego. W celu zagospodarowania osady, w 1204 r. osiedlił w niej 14 tzw. „gości” (hospites). Wieś rządziła się prawem polskim i nigdy nie była lokowana na prawie niemieckim.

W XIV w. na terenie Raszowa istniały dobra ziemskie z folwarkiem, młyn oraz 9 dziedzicznych gospodarstw chłopskich.

Włości raszowskie bardzo często zmieniały swoich właścicieli, bowiem cysterki sprzedawały je, odkupowywały lub oddawały w lenno. Wiadomo, co potwierdziła dokumentem ksieni Agnieszka, że w 1348 r. Aron, Żyd z Trzebnicy. Później wieś miała pięciu różnych właścicieli, a w 1464 roku został nim von Grabisch, który kupił je od konwentu i zobowiązał się m.in. dawać opactwu trzebnickiemu 2 grzywny rocznie na oświetlenie kaplicy św. Jadwigi w kościele klasztornym.

W 1516 r. konwent nadał te dobra jako lenno Hannosowi Grebitschowi, a w 1525 r. część tych włości opactwo przekazało sędziemu w Trzebnicy, Janowi Motschelnitz i jego spadkobiercom w dziedziczne posiadanie. Po jego śmierci w 1548 roku dobra w Raszowie zostały sprzedane cysterkom trzebnickim w dziedziczne posiadanie. W 1610 r. przeszły one znowu w ręce osób świeckich: rodziny von Prittwitz, potem rodu von Argatzschen, którego spadkobiercom klasztor odebrał prawa do tych dóbr. Odtąd, przez ponad 100 lat, majątek ten był własnością opactwa. W 1800 r. „kawałek” ziemi w Raszowie kupił Hanns Peters.

Po kasacie klasztoru w 1810 r. dobra raszowskie przejęło państwo pruskie. Później przeszły one w posiadanie następujących rodzin: Mather (1876-1898), Burgund (1898-1905), Hoffmann (1909) i Gotthara Schaube (1912-1945). Rodzina Schaube, dla uczczenia pamięci swojego syna Gerarda, który zginął na froncie podczas II wojny światowej, ufundowała duży krzyż przy kościele p.w. Czternastu Świętych Wspomożycieli w Lesie Bukowym w Trzebnicy.

Folwark usytuowany był na południowo-zachodnim krańcu wsi. W obrębie dóbr, przed 1530 r., powstała siedziba właściciela majątku, która jednak przestała istnieć w drugiej połowie XVIII w. Wówczas straciła ona swe pierwotne funkcje, ponieważ dobra te wróciły do klasztoru. W 1782 r. od uderzenia pioruna spłonęły zabudowania gospodarcze folwarku.

Obecny pałac wzniesiony w latach 1826-1850, a przebudowany w latach 1905-1910, powstał na nowym miejscu poza terenem folwarku. Wzniesiony został na stoku wzniesienia sąsiadującego z folwarkiem od południa. Jest to budowla w stylu historyzmu z elementami neobaroku i neoklasycyzmu. Towarzyszyło jej założenie ogrodowo-parkowe powstałe w początkach XX w., na skraju którego, niedaleko pałacu, zbudowano również murowany ośmioboczny pawilon ogrodowy.

Wieś, w połowie XVIII w. o układzie ulicówki z jedną zabudowaną przecznicą, w latach 1750-1825 została przekształcona w wielodrożnicę. Zabudowa początkowo zwarta, regularna, typowa dla ulicowego układu wsi, po przekształceniu stała się nieregularna. Wieś w XVIII i XIX w. była zamieszkana przez zagrodników. We wsi był wiatrak i karczma.

Dzieci uczęszczały do szkoły ewangelickiej lub katolickiej w Trzebnicy. Dwóch przedstawicieli wsi zasiadało w Radzie Szkoły i w Zarządzie Szkoły Katolickiej. Parafia dla ewangelików i katolików mieściła się w Trzebnicy. W 1930 r. w Raszowie mieszkało ogółem 137 osób, a w 1941 r. – 119.

Na wschód od wsi wznosi się wzgórze (245 m n.p.m.), zw. przez byłych mieszkańców „Kaiser Berg” (Cesarska Góra), na szczycie którego znajdował się w XIX w. punkt widokowy. 

Projekt i realizacja: netkoncept.com
SkyCMS strony i portale internetowe
Polityka prywatności