Sołectwastrona_dzieje_sie.png powrot.pngPowrót

MASŁÓW

Ślady osadnictwa w Masłowie sięgają okresu kultury łużyckiej. Bogate znaleziska urn na cmentarzysku ciałopalnym na masłowskim wzgórzu Töppelberg (Wzgórze Popielnic – urn) sprawiło, że w XVI wieku rozwinęło się naukowe zainteresowanie tymi glinianymi naczyniami. Ukoronowaniem wieloletniej pracy badawczej archeologa i pastora z Masłowa - Leonarda Davida Hermanna - był kompleksowy opis okolic wsi, który został wydany w 1711 pod tytułem „Maslographia”. W dziele tym opisał i zilustrował znaleziska prehistoryczne, zwierzęta, rośliny i minerały z terenów rodzinnej miejscowości.

Dzięki odkryciom, Masłów zyskał miano kolebki prehistorii śląskiej, a Leonard Dawid Hermann, tytuł pierwszego śląskiego archeologa. Odkrycia archeologiczne w Masłowie wskazują, że Töppelberg był nie tylko pogańskim miejscem pochówku zmarłych, ale także miejscem kultu.

Nazwa wsi w źródłach pisanych pojawiła się stosunkowo późno, bo dopiero w XIV wieku: Maβlaw, Maslow, Marsel, a po roku 1945 – Masłów. Pochodzenie nazwy nie jest jednoznaczne. Część badaczy uważa, że pochodzi od imienia własnego Maslo lub też Masław. Natomiast inni wywodzą ją od słowa „masło”, tłumacząc na niemiecki „Butterort”, od Butter, co znaczy masło.

Wieś wyodrębniła się z obszaru leśnego jako dobra lub folwark. Nigdy nie była lokowana na prawie niemieckim. W 1364 r. jej właścicielem był Pakosław von Festenberg. W latach 1390-1471 wieś stała się własnością książąt oleśnickich. Bogate w zwierzęta lasy masłowskie służyły panom na Oleśnicy do polowań. Po zniszczeniu zamku myśliwskiego książąt oleśnickich w Trzebnicy, atrakcyjność polowań zmalała. W tych lasach zaczęto wypasać trzodę chlewną.

W 1471 r. Konrad X Biały podarował folwark w Masłowie z ogrodami i młynem, Georgowi von Falckenhaynowi, swemu poddanemu w nagrodę za wierną służbę. Następnie na przestrzeni wielu lat, do 1945 roku, Masłów wędrował z rąk do rąk i wielokrotnie zmieniali się jego właściciele. Majątek masłowski w latach 1886-1945 r., z niewielkimi zmianami, liczył 366 ha i zatrudniał w pierwszej połowie XX w. około 130 ludzi.

Od XV w. siedzibą właścicieli dóbr był zamek, potem pałac, który w latach 1706-1708 zbudował Ecke Friedrich von Kreckwitz, a następniu miał on trzech innych właścicieli. Dziś po pałacu w Masłowie nie pozostał najmniejszy ślad.

We wsi zbudowano kościół ewangelicki, obecnie filialny, p.w. Matki Bożej Nieustającej Pomocy należący do parafii w Cerkwicy, który ufundowała hrabina Katarzyna von Dohna, a budował go do 1592 r. jej syn, Otto von Dohna. Świątynia początkowo szachulcowa w stylu renesansowym, po 1707 r. została powiększona i przemurowana oraz zaopatrzona w masywną wieżę, zwieńczoną cebulastym hełmem z latarnią. Ambonę ufundował w 1702 r. Friedrich von Kreckwitz. Na uwagę zasługują piękne epitafia wykonane z piaskowca, które upamiętniają członków rodu fundatorki i właścicieli Masłowa oraz okolicznej szlachty. Pochodzą one z lat 1585-1652. Obok kościoła znajduje się niewielki cmentarz, a na nim zachowana ruina byłego neogotyckiego mauzoleum z XIX w. Kościół służył protestantom do 1947 r., następnie został opuszczony i zdewastowany. Dopiero w 1964 r. przejęli go i wyremontowali katolicy.

Masłów jeszcze w XIX w. był dużą wsią o układzie wielodrożnym z kościołem położonym na niewielkim wzniesieniu przy skrzyżowaniu dróg. W parku są jeszcze do dzisiaj ślady fosy otaczającej ruiny pałacu. We wsi był młyn, wiatrak, browar gorzelnia, cegielnia, prasa parowa, bażanciarnia oraz szkoła. Jej uczniem był Jerzy Schlag – syn chłopa z Komorowa, późniejszy pastor, słynny w XVIII w. miłośnik i krzewiciel języka polskiego na Śląsku, autor i wydawca podręczników do nauki języka polskiego i polskich książek religijnych. Do tej szkoły uczęszczał także Leonard David Hermann, wspomniany wyżej pastor i archeolog.

Po 1945 roku do Masłowa przybyli polscy osadnicy.

Dziś wieś ma zachowane - epitafia, płyty nagrobne, budowle sakralne i zabytki budownictwa. 

Projekt i realizacja: netkoncept.com
SkyCMS strony i portale internetowe
Polityka prywatności