Sołectwastrona_gmina.png powrot.pngPowrót

Droszów

 

Nazwa wsi wywodzi się od imienia Drosz, Drogosław lub od śląskiego nazwiska Drosz. Nazwa miejscowa pojawiła się w dokumentach na początku XIII w. i w ciągu wieków jej pisownia ulegała zmianie: Drossouvo Drosehow, Drosevo, Brosevo, Drossow, Droschov, Droschaw, Droschen po 1945 r. – Droszów.

Droszów był wsią książęca, usytuowaną przy drodze z Trzebnicy do Obornik Śląskich. W latach 1300-1410 wieś kupiły mniszki trzebnickie i przeniosły ją na prawo niemieckie. Chłopi otrzymali po 1 łanie, a sołtys 2 łany gruntu (½ łana wolne od czynszu, a 1½ oczynszowane). Sołectwo było dziedziczne. W 1465 r. sołtys Stefan, zapisał sołectwo w spadku w równych częściach swojej żonie Annie i dzieciom. Wieś płaciła dziesięcinę w markach kościołowi św. Piotra w Trzebnicy oraz czynsz, także w markach trzebnickim cysterkom. Około roku 1718 klasztor trzebnicki prowadził na terenie wsi działalność gospodarczą.

W latach 1753-1837 we wsi istniały 4 gospodarstwa kmiece i parę zagrodniczych. Byli też chałupnicy. Razem zagrodników i chałupników było 9. Kmiecie byli dziedzicznymi właścicielami ziemi. Z czasem we wsi pojawili się nowi osadnicy. Chłopi, którzy otrzymywali grunt pod zagrodę z małym ogrodem, zwani byli zagrodnikami. Natomiast biedniejsi osadnicy, którzy mogli wybudować sobie tylko dom (chałupę) bez posiadania ogrodu – określani byli chałupnikami. Istniała jeszcze grupa osób, która nie posiadała domu – otrzymywała lokum w domu kmiecia i dla niego pracowała, ich zwano komornikami.

Gospodarstwa kmiece pod koniec XIX w. uzyskały status dóbr chłopskich.

Obok wsi, istniały także dobra rycerskie. Ziemie te nie wchodziły w skład wsi, ale przyjmowały wspólną nazwę ze wsią.. W 1341 r. Jan z Trzebnicy, kolejny właściciel tych dóbr, sprzedał je trzebnickim cysterkom. Nabyte włości klasztor przekazał proboszczom trzebnickiego kościoła p.w. św. Piotra, jako uzupełnienie dóbr parafialnych. W XVI w. posiadłości w Droszowie weszły w skład dominium trzebnickiego kościoła ewangelickiego. W XVIII w. dawny folwark przestał istnieć. Od końca XIX w. do lat trzydziestych XX w. kościelna własność ziemska była rozparcelowywana i wydzierżawiana. W 1930 r. dobra te dzierżawiło 17 najemców.

Obecnie pamiątką, która świadczy o przynależności posiadłości droszowskich do parafii św. Piotra w Trzebnicy, jest nazwa szczytu „Farna Góra” (257 m n.p.m.) inaczej „Parafialna Góra”. To drugie co do wysokości wzniesienie Wzgórz Trzebnickich, znajduje się za Trzebnicą, przy drodze do Obornik Śląskich.

Na terenie Droszowa był również folwark sołtysi, przekształcony latach 1750-1825, związany od 1905 do1909 r. z wolnym sołectwem (dawnym dziedzicznym sołectwem), które w latach 1909-1930 miało status wolnych dóbr, a w latach 30-tych XX w. stało się samodzielnymi posiadłościami ziemskimi.

Wieś była niewielką owalnicą, która w XIX w. przekształciła się w ulicówkę. Jej zabudowa była skromna. W 1895 r. w 12 domach żyło 103 mieszkańców. Gospodarowali oni na 250 ha ziemi. We wsi był wiatrak, cegielnia, gospoda i szkoła. W 1941 r. mieszkało w niej 108 osób.

 

ZDJĘCIE

Projekt i realizacja: netkoncept.com
SkyCMS strony i portale internetowe
Polityka prywatności