Sołectwastrona_gmina.png powrot.pngPowrót

Marcinowo

 

Wieś położona nad strumieniem Włóknica, u podnóża Wzgórz Trzebnickich, 4 km na północ od Trzebnicy. Jedna z najstarszych osad na terenie gminy Trzebnica. Ślady pobytu człowieka na terenie dzisiejszego Marcinowa sięgają bardzo odległych czasów. Wskazują na to pojedyncze znaleziska archeologiczne z epoki kamienia i z epoki brązu, oraz odkryte cmentarzysko szkieletowe z czasów kultury przedłużyckiej (1600-1300 p.n.e.). Kolejne znaleziska potwierdzają istnienie osady kultury łużyckiej oraz osady kultury przeworskiej (III-IV w.n.e.). O ciągłości osadnictwa na tym terenie, a zarazem o jego atrakcyjności, świadczą również ślady pobytu człowieka w czasach wczesnego średniowiecza.

Pierwotnie, Marcinowo było wsią rycerską. Jej nazwa pochodzi od imienia właściciela osady – Marcina. W dawnych dokumentach wymieniana była jako Martinouo, Martnouo lub z niemiecka Märtinau, przemianowana w 1937 r. na Gros Martinau. W 1945 r. przywrócono jej dawną nazwę piastowską – Marcinowo.

Kiedy powstała ta wieś, trudno powiedzieć. Wiadomo natomiast, że wokół Trzebnicy znajdował się jeden z najstarszych ośrodków osadniczych na Dolnym Śląsku.

Wieś Marcinowo, przekształciła się z własności rycerskiej we własność książęcą, a w 1203 roku stała się własnością klasztoru cysterek w Trzebnicy i jako wieś klasztorna przetrwała ponad sześćset lat. W tym okresie dziejów, losy Marcinowa były ściśle związane z historią opactwa trzebnickiego i Śląska.

Marcinowo było dużą wioską. Mieszkało w niej 20 osadników. Po 1266 r. wieś została przeniesiona z prawa polskiego na prawo niemieckie. Na czele wsi stał sołtys, który m.in. rozstrzygał spory i zbierał czynsze od chłopów na rzecz klasztoru. Z czasem, z tego osadnictwa wykształciło się 19-23 gospodarstw chłopskich, które funkcjonowały do 1945 r.

W połowie XIX w. pojawiły się oznaki kryzysu gospodarczego, któremu towarzyszył spadek zaludnienia. Pod koniec XIX w. nastąpiła poprawa warunków życia i wzrosła zamożności mieszkańców Marcinowa.

Liczba mieszkańców w 1933 roku wynosiła 249 osób, ale już w 1939 spadła do 232. Podczas drugiej wojny światowej nastąpił niewielki wzrost liczby ludności i w 1942 r. wynosił 245 osób. Ten przyrost mieszkańców spowodowany był prawdopodobnie osiedleniem się we wsi uciekinierów z zagrożonych wojną terenów.

Przedwojenne dzieje mieszkańców Marcinowa zostały przerwane przełomowymi wydarzeniami 1945 roku. Śląsk wrócił w granice Polski, natomiast ludność niemiecka musiała opuścić jego ziemie. Do powojennego, wyludnionego Marcinowa przybyli polscy osadnicy. Byli to przede wszystkim repatrianci z Kresów i migranci z Polski centralnej.

 

ZDJĘCIE

Projekt i realizacja: netkoncept.com
SkyCMS strony i portale internetowe
Polityka prywatności