Sołectwastrona_gmina.png powrot.pngPowrót

Księginice

 

Osada wielokulturowa o dużej ilości znalezisk archeologicznych. Najstarsze ślady osadnictwa pochodzą z około 2500 lat p.n.e., z czasów tzw. kultury pucharów lejowatych. Była to kultura zajmująca się lepieniem naczyń glinianych o kulistej formie z uszakami. Kolejne siedliska ludzkie pochodzą z okresu: kultury łużyckiej (groby ciałopalne), kultury przeworskiej, wczesnego średniowiecza i średniowiecza (groby szkieletowe).

Nazwa wsi sięga początków XIII w.: Knegnich, Ksynginiczy, Cnegnice, Knygniz, Knegnitz, Kniegnitz, aż do1945 r. Potem, Księginice.

Miano osady jest pochodzenia metronimicznego. Wywodzi się od wyrazu kniegyni, żeńskiej formy słowiańskiego wyrazu: kniaź, kneź, kniędz i oznacza żonę księcia, księżną. Pierwotna nazwa miejscowości: Knegnich wskazuje, że mieszkali tu poddani księżnej.

W 1753 r. we wsi mieszkało 10 bogatych chłopów. Posiadali oni 36 koni. Była to jedyna osada w trzebnickich dobrach klasztornych, w której nie było biednych chłopów. W 1785 r. było tu już 11 gospodarstw chłopskich, które pod zasiew pól przeznaczały 493 korców zboża (1 korzec = ok. 120 l). Wieś liczyła wtedy 103 mieszkańców. Wszyscy byli ewangelikami i należeli do parafii św. Piotra w Trzebnicy. Własność klasztorna przetrwała tu do sekularyzacji dóbr opactwa. W 1810 r. dobra te przejął skarb państwa pruskiego.

W 1822 r., w zmienionej sytuacji prawno-ekonomicznej, we wsi utrzymało się 9 dużych gospodarstw chłopskich. Był staw hodowlany, karczma, 21 domów i 131 mieszkańców. Liczba mieszkańców rosła. W 1845 r. było ich już 177, w tym 23 katolików, którzy należeli do parafii św. Bartłomieja i św. Jadwigi w Trzebnicy. Istniała też szkoła ewangelicka z jednym nauczycielem dla dzieci z Księginic i Kobylic. Był już wiatrak i kuźnia oraz 31 domów.

Pod koniec XIX w. żyło tu już 189 osób, ale budynków było tylko 27. Natomiast własność gminna liczyła 362 ha ziemi. Oprócz niej wyodrębniały się także dobra chłopskie. Wśród ich właścicieli był Heinrich Pache, który w 1876 r. posiadał 36 ha. W 1892 r. występował też Traugutt Tauch. Areał dóbr chłopskich w 1917 r. wynosił 103 ha.

Na początku XX w. wieś zaczęła się wyludniać. Po I wojnie światowej rząd pruski podjął akcję osadnictwa rolnego. W powiecie trzebnickim proces ten rozpoczął w 1919 r. w Księginicach. Do 1926 r. rozparcelowano dobra chłopskie i podzielono między czterech właścicieli. Utworzono też nowe gospodarstwa. Osiedlono osiem rodzin, głównie Niemców z Rosji. W 1926 r. mieszkało tu 258 osób.

Na przełomie lat 20. i 30. XX w. nastąpił rozwój gospodarczy wsi. Obok produkcji rolnej rozwinęło się ogrodnictwo i sadownictwo. Powstały gospodarstwa ogrodnicze i szklarnie. Zakładano plantacje drzew owocowych. Utworzono gospodarstwo szkółkarskie produkujące na rynek sadzonki krzewów i drzewek owocowych. Producenci warzyw i owoców całą produkcję zbywali na rynku w pobliskiej Trzebnicy.

Wieś bogaciła się. Liczba mieszkańców rosła, w 1931 było ich 341. Własność gminna wynosiła 519,84 ha. Oprócz 4 obszarników ziemskich, rolników i ogrodników, mieszkali tu robotnicy rolni i rzemieślnicy (szewc, bednarz, stolarz, kowal, młynarz). Była szkoła ewangelicka i gospoda. Działała firma budowlana. Wieś o układzie ulicówki o zabudowie rozciągniętej, z budynkami z jednej strony drogi wiejskiej (szosa Trzebnica-Milicz), liczyła już 81 domów. Stał w niej krzyż i pomnik (duży głaz z płytą pamiątkową) poświęcony poległym mieszkańcom wsi w czasie wojen pruskich i niemieckich. Ostatnim wójtem był obszarnik ziemski, Hermann Rindfleisch.

W czasie II wojny światowej tutejsi obszarnicy ziemscy, zastąpili przy pracy robotników wcielonych do Wehrmachtu, przymusowymi robotnikami z Polski i Francji. W styczniu 1945 r., podobnie jak w pobliskich Kobylicach, prawie wszyscy mieszkańcy Księginic opuścili wieś. Pierwszymi polskimi osadnikami w tej wsi, stali się byli przymusowi robotnicy z Polski.

Projekt i realizacja: netkoncept.com
SkyCMS strony i portale internetowe
Polityka prywatności