Sołectwastrona_gmina.png powrot.pngPowrót

Brzezie

 

Najstarsze ślady osadnictwa ludzkiego sięgają X w.n.e. Jest nim odkryta przez archeologów osada wczesnośredniowieczna, położona ok. 1 km na wschód od wsi. Jej nazwę notują źródła od XIII w.: Berice. Briese, Brische, Briesche, Brezie, Briesche, Breesen do 1945, potem Brzezie.

Brzezie początkowo było wsią książęcą. W 1250 r. tereny z obszarem dzisiejszej wsi zakupiła od księcia Henryka III Białego ksieni klasztoru cysterek w Trzebnicy Gertruda, córka Henryka Brodatego i św. Jadwigi. Wieś pozostawała w rękach cysterek aż do kasacji opactwa w 1810 r. Rozległa wioska miała charakter ulicówki. W jej centrum znajdował się folwark klasztorny. W okolicy rozwijała się także gospodarka leśna. Istniało leśnictwo. W 1610 r. klasztor powiększył jego obszar dokupując dodatkowe tereny leśne. W 1785 r. wieś liczyła 295 mieszkańców. Ich liczba rosła. W 1845 wynosiła 484 osób, które mieszkały w 57 domach. W 1939 r. ilość budynków mieszkalnych wzrosła do 90, ale liczba mieszkańców spadła do 388. We wsi był młyn wodny, wiatrak i potasznia oraz szkoła ewangelicka.
W czasie reformacji większość mieszkańców przeszła na luteranizm. Należeli oni do parafii w Kuźniczysku. Po sekularyzacji opactwa cysterskiego w Trzebnicy, folwark klasztorny przeszedł na własność skarbu państwa pruskiego i był dzierżawiony. Natomiast we wsi przeważał typ zabudowy frankońskiej zagród z domami mieszkalnymi zwróconymi szczytowo do ulicy. W pocz. XX w. na skraju wsi wzniesiono leśniczówkę z zabudowaniami gospodarczymi gospodarstwa leśnego. W 1909 r., dzięki zakończonej budowie drogi z Koczurek przez Biedaczków Wielki do Brzezia, wieś uzyskała połączenie drożne z szosą Trzebnica – Sułów.
Obecnie w Brzeziu na uwagę zasługują domy mieszkalne z końca XIX i początku XX w. Folwark uległ zniszczeniu. Zachowały się tylko nieliczne budynki gospodarcze. Ruiną stał się także dawny młyn wodny działający we wsi.

Projekt i realizacja: netkoncept.com
SkyCMS strony i portale internetowe
Polityka prywatności